Stiltemeditaties Karel Klumpers
 

 De prullenbak legen   De poes en ik   Buigen   Zin van het leven   Evelyne's overtuiging 
 Als ons glas vergaat   Smelten   Impermanentie   Op de wind rijden   Water 
 Wandelen 

 

Beschrijving voor deze pagina (spiritualiteit.htm): Inleidingen tot stiltemeditatie door Karel Klumpers, op de homepage gewijd aan 'Teksten m.b.t. spiritualiteit en mystiek, gebed en stilte, meditatie, Zen'. spiritualiteit,stiltemeditatie,bezinningstekst,inkeer,zenmeditatie,inleiding,De Geestgronden,mediteren,Bollenstreek,Bennebroek,Hillegom
  0

 

0   0

 
 
 
Mediteren in de Bollenstreek

0
startzoekpag

Evelyne's overtuiging

Donderdag heb ik een collega van me begraven. Evelyne was al jaren ernstig ziek, en haar overlijden kwam niet als een verrassing. Toch gebeuren er nieuwe dingen als iemand daadwerkelijk sterft. De dood van mijn collega maakte me bewust wat ze voor mij heeft betekend. Het was uit haar mond, dat ik voor het eerst het idee heb gehoord, dat je een probleem of een ziekte als een geschenk kunt opvatten. Ik herinner me dat ik me aanvankelijk nogal tegen die gedachte verzette. Ik vond het eerlijk gezegd typische New Age-flauwekul. Ik stelde me cynisch voor dat ik tegen mijn cliënten zou zeggen: "O, u bent verkracht en mishandeld? Maar dat is juist mooi, mevrouw! Het leven geeft u een kans!" Of: "U voelt dat u op het punt staat een moord te begaan, meneer? Nou dan kan ik u feliciteren, zo'n kans krijgt niet iedereen ..." Evelyne was nog kerngezond toen ze me in haar visie inwijdde, en had toen in zekere zin makkelijk praten.

Maar vlak daarna werd ze ziek. Ik vroeg me af of ze haar blije kijk op de dingen zou kunnen handhaven. Wat zou er met deze succesvolle arts, moeder van vier kinderen, gebeuren nu haar leven zo bruusk een andere draai had gekregen? Veel mensen worden bitter bij tegenslagen, ikzelf niet uitgezonderd. Maar over Evelyne kan ik nu definitief zeggen: ze is er in geslaagd om ook haar eigen ziekte te blijven zien als een kostbare mogelijkheid. Natuurlijk was ze vaak boos en mismoedig en verdrietig. Maar daarnaast waren er steeds weer momenten dat ze heel accepterend kon zijn en de positieve kant van haar situatie kon benoemen. Ze vertelde me herhaaldelijk hoe de kanker haar dwong zich te richten op de essentie van haar leven en hoe dankbaar ze daarvoor was. Hoe ze zich eindelijk tijd kon gunnen om stil te staan bij kleine dingen en ervan te genieten.

De ochtend toen ik hoorde van haar overlijden, las ik in een boek een tekst van een oude meester, die zei: 'als je een probleem hebt, probeer er dan te kijken als naar een mysterie.' Ik heb gemerkt dat zo'n houding kan helpen.

Toen onze kinderen nog klein waren, kreeg het 'probleem als kans'-idee een heel bijzondere betekenis voor me. Ik vond het leven toen soms erg zwaar. Het eindeloze zorgen putte me uit. Bovendien ging het op mijn werk niet zo goed. Ik had een negatieve collega, die het vaak op mij voorzien had, en veel cliënten met uitzichtloze problemen. Een bepaalde periode werd ik regelmatig midden in de nacht wakker en kon dan niet meer in slaap komen. Ik voelde me overdag vaak gammel, waardoor ik in een vicieuze cirkel belandde. Achteraf denk ik dat het niet alleen de feitelijke last was, die me op mijn nek zat, maar misschien nog wel meer mijn kijk op het leven. Ik vond het leven bizar, onbegrijpelijk, en ervoer mijn vaderschap vooral als een plicht. Op een dag stond ik in de keuken om de zoveelste maaltijd voor het gezin te koken, toen er iets gebeurde. Waar het precies vandaan kwam weet ik niet, maar er drong opeens een besef door, dat dit zorgen voor mijn gezin niet een plicht was, maar een cadeau. Dat ik eigenlijk blij moest zijn dat ik voor deze prachtige wezens mocht zorgen. Vanaf dat moment heb ik me lichter over de kinderzorg gevoeld. Het werk veranderde er niet door, maar wel mijn visie, mijn beleving.

Op de rouwkaart van Evelyne getuigde ze nog eenmaal van haar verandering in kijken. Ze schrijft:
 

Op een nacht droomde ik dat ik over het strand liep, met God aan mijn zij.
Tegen de lucht tekenden zich perioden van mijn leven af.
Bij ieder periode waren er twee paar voetafdrukken in het zand:
Eén paar van mijzelf, en het andere van God.
Maar tijdens de moeilijkste momenten van mijn leven zag ik slechts één paar voetafdrukken.
Dus ik zei tegen God: "Waarom was U er niet toen ik U het hardst nodig had?"
God antwoordde: "Daar waar je maar één paar voetstappen ziet, daar was het dat ik je droeg."
 
 

Evelyne zal me nooit meer over haar dromen vertellen. Maar haar overtuiging zal ik niet gauw vergeten. We hebben als groep een moeilijke tijd achter de rug. Laten we proberen alle kanten ervan te zien.

 
   Inleiding tot stiltemeditatie door K. Klumpers (k.klumpers1@freeler.nl)
0 Mediteren in de Bollenstreek 0

 

Mediteren in de Bollenstreek