Stiltemeditaties Alex Pot 2: Doorschijnend worden
 

 Sluimerend licht   Je ego afleggen   Is dat zo?   Doorschijnend worden   Negatieve theologie 
 Doelen loslaten   Een schip bij Ravel   Mertons Paleis van Nergens   Wij zijn het water   Innerlijke muziek 

 

  0

 

0   0

 
 
 
Mediteren in de Bollenstreek

0

Doorschijnend worden

(1 oktober 2001)

0 Mediteren in de Bollenstreek 0

Ik wil beginnen met het voorlezen van een gedicht door José Boyens, dat mij onlangs via een emailrondzendlijst werd toegezonden. Het gedicht is ontleend aan de bundel Voorzichtig bazuinen, 1964. (Omdat ik niet zeker ben van de copyrights geef ik op deze internet-pagina het gedicht niet letterlijk weer, maar laat ik het bij een beschrijving van de inhoud ervan; AP)
 

Gedichten wonen in een huis van glas. Daarom zijn ze zo vanzelfsprekend. Een gedicht representeert een voor slechts één bepaalde existentie geldige wijsheid. Een voorbeeld van die wijsheid: een gedicht zal nooit met stenen gooien. Want het weet dat het zelf ook maar heel breekbaar woont.
 

Waarom heb ik dit gedicht gekozen? Ik vind het een ontroerend getuigenis van hoe poëzie heel voorzichtig, heel nederig, niet dwingend, wil omgaan met de werkelijkheid. De dichter noemt het gedicht een glazen huis dat doorschijnend is voor de werkelijkheid, zonder zichzelf als gedicht op de voorgrond te dringen.

Toen ik nadacht over dit gedicht, bedacht ik dat het een heel mooi beeld biedt voor wat ikzelf wil oefenen met meditatie: dat ik een steeds meer een glazen huis, d.w.z. een doorzichtig huis, voor de werkelijkheid wil worden.

Doorzichtig voor wat?
Voor het Absolute, het Goddelijke, het Transcendente, het grotere Verband, of hoe je deze Werkelijkheid ook wilt aanduiden voor jezelf.

Ik voor mij geloof dat dit grotere Verband zich aandient doorheen mijn - en ieders - beperkte en afgebakende ervaringen. (Beperkt, omdat ik schaduwzijden en zwakke kanten heb. Beperkt, omdat ik niet overal open voor kan staan. Beperkt, omdat ik déze persoon ben en niet die. Beperkt, omdat ik deze ervaringen heb opgedaan, en niet die. Beperkt, omdat ik gekozen heb voor déze weg, en niet voor die andere, etc.) Ik denk dat het omvattende Verband met het beperkte bestaan van mensen verbonden is precies zoals zout ononderscheidbaar en onscheidbaar verbonden is met zeewater.

Maar dat deze grotere Werkelijkheid tot uiting komt in het leven van mensen betekent nog niet dat ze gemakkelijk zichtbaar is. Om haar te kunnen gaan zien zul je je ogen moeten trainen. En juist deze overtuiging motiveert mij om te mediteren. Meditatie is voor mij dan een kwestie van aandachtig waken bij mijn ervaringen, om te kijken of zich daardoorheen iets kan aandienen van het Goddelijke.

Op het ene moment lukt het mij wat beter om transparant te zijn voor dit Absolute dan op het andere. Het ene moment is het huisje wat helderder dan op het andere. Dat is verder niet goed of fout; het is zoals het is; soms is het zomer, soms is het herfst; soms schijnt de zon, soms valt de regen.
 

Ik wil nog een laatste aspect van meditatie noemen dat bij mij opkwam n.a.v. dit beeld van een glazen huisje:

Vaak wordt gedacht dat je leeg moet worden tijdens de meditatie, dat je gedachten moet wegdrukken. Maar behalve dat dit meestal niet mogelijk is is het volgens mij ook een misverstand, aangezien het glazen huisje juist opgetrokken is uit het materiaal van onze ervaringen, onze gevoelens en onze gedachten. Het gaat er alleen maar om om op de achtergrond van dit voortdurende gemurmel van onze gedachten en gevoelens - en tegelijkertijd daarmee - het absolute te gaan ervaren dat er de bron van is.
 

Ik sluit af met een gedicht van Abel Herzberg dat dit onlosmakelijk aanwezig zijn van het absolute in onze beperkte ervaringen, in onze beperkte taal, tot uitdrukking brengt. (Klik op deze link om het gedicht van Herzberg te bekijken)

0 Mediteren in de Bollenstreek 0

 

Mediteren in de Bollenstreek